profesor orłowski mowi

Najprostsze nieoczywiste. Płynna świat w twórczości Franciszka Orłowskiego Podczas 53. Biennale w Wenecji w 2009, Franciszek Orłowski spontanicznie wykonał akcję „Spadek", filmując podczas nurkowania podwodne zakamarki domów. Tytuł biennale, „Making Worlds", zainspirował go aż do eksploracji tego, co stanowi szczegółowy kawałek miasta zaś jego historii, chociaż pozostaje zakryte pod widzialną tkanką codzienności. Zanurzone w głębinach fundamenty a partery kamienic zyskują w jego wideo chmurny charakter, jak w filmie grozy. Artysta stworzył w sąsiedztwie tym platformę przekazu, odzierając podwodne miejsce z tajemnicy, umieścił albowiem projekcję filmową w jednym spośród mieszkań w pobliżu kanału, w którym nurkował. Klucza do tej twórczości należy zmierzać w złożonej relacji, jaką ustala płeć piękna z w szerokim zakresie pojętą nowoczesnością, albowiem Orłowski w Wenecji wystąpił w charakterze kogoś w całości niezauważalnego, nieobecnego, na marginesie rozgrywającego się spektaklu, jakim jest biennale, ciążące raz za razem bardziej w kierunku festynowej mnogości. Zanurzył się w ciszę, odnajdując przed momentem w ową stronę istotę miasta, którego tkanka jest niemniej jednak delikatna, skoro osadzona na zalanych fundamentach. Płynność, nieszczelność, cokolwiek grobowy charakter podwodnego świata mogłyby egzystować metaforę współczesnych stanów umysłu. Zanurzenie pod powierzchnię przypadkiem być symbolem tego, co wyparte tudzież niechciane, czegoś, o czym lepiej nie mówić.

Określenie twórczości Franciszka Orłowskiego mianem konceptualnej jest uprawnione, tymczasem jest owo uproszczenie. Jego realizacje - które jego osoba tenże wiąże dość z systemem otwartej rzeźby - nie są jedynie komentarzami do pewnych założeń oraz problemów, chociaż mają w sobie ogromną dawkę indywidualnej emocjonalności. Orłowski przełamuje schematy myślenia i wobec tego pożądane byłoby skupić się na konceptualnym charakterze jego prac, chociaż ich najważniejszymi cechami są ulotność oraz procesualność. Artysta występuje w nich w charakterze poruszyciel włączający w rotacja myśli nową jakość, pozwalający materii swoich prac czynić samoistnie. Praca Franciszka Orłowskiego jest pracą w terenie, tak jak w sensie przestrzennym, podczas gdy a przenośnym: sfera stanowi dla niego obszar myśli, jaki jest nieograniczony. Stąd także powinno się kłaść emfaza i na przymiot site-specific jego otwartych rzeźb. Prezentowanie jego twórczości w galerii owo zawsze na odwrót początek konkretnej pracy, która zaplanowana jest na teren wychodzący het oprócz samą galerię. W pewnym stopniu jego działania mogą asocjować się spośród dziełami Josepha Beuysa, przede wszystkim ze względu na społeczny istota wielu jego realizacji. Wydaje się jednak, że Orłowski sytuuje się w trochę innym miejscu: porusza problemy wydarzania się w świecie materii, dokąd wydarzanie jest i transpozycją stanów emocjonalnych wywoływanych za pomocą cokolwiek czasem w każdym calu banalnego - a natomiast niezupełnie oczywistego. W działaniach polskiego artysty polityka zarysowuje się na planie dalszym aniżeli tuż przy Beuysa, jest aczkolwiek w pracy Orłowskiego duża część wrażliwości na znaki a symbole, na ludzki cokolwiek oraz wrażenia fizyczno-psychiczne doświadczane podczas tego bytowania. Chciałoby się wyraźnie skreślić o psychologii zawartej w tych pracach. Śmiesznym jest oczekiwanie, iż będziesz przemawiał językiem zrozumiałym dla wszystkich. Ni ludzie, ni muchomory nie mają takiej umiejętności. Jakby istota wspomóc mogła jakiś na to samo forma porozumień, nieomal ale wręcz w głupocie kryło się poczucie bezpieczeństwa1. Te słowa Henry Davida Thoureau z pewnością jest dozwolone oprzeć się aż do prac Orlowskiego, które tylko wprowadzają gatunek zamętu w dyskusja naukowa ściśle mówiąc zwanej sztuki konceptualnej. Orłowski ufa emocjom w wyższym stopniu aniżeli czystej racjonalności, której orędownikiem jest myśl, koncept, idea. Prezentowana w poznańskiej galerii Stereo instalacja „Klimatyzacja" (2010) złożona była spośród oryginalnego ula umieszczonego we wnętrzu galeryjnego pomieszczenia tudzież połączonego ze światem pozagaleryjnym w ciągu pomocą przezroczystej rurki, przy użyciu którą pszczoły mogły bez ograniczeń wlatywać oraz sypać się z ula, kontynuując osobisty przebieg pracy. Forma tej instalacji przywołuje tempo skojarzeń powiązanych spośród takimi zagadnieniami jak: inwigilacja, podglądanie, natomiast oraz z szerszą refleksją powyżej byciem, które jest siecią powiązań, ekosystemem zaczynającym się przed chwilą w ulim gnieździe2.